'De zee beukt tegen de Noordkust. Hoog opspattende golven. Wit schuim decoreert een paar seconden de onderrand van een blauwe lucht. Alsof het water zich al opspringend bij de wolken wil voegen. Een haast onzichtbare wasem bedekt haar huid met een dun laagje zout. De wind en de zee zijn alleenheersers hier. Het dof donderend geluid van het water wordt door de wind tot ver meegedragen. Diezelfde wind hitst de zee op en ranselt haar golven. Hoger, harder. In dit oneindige spel stellen menselijke beslommeringen niets voor. Wind en zee nemen over. Domineren met oorverdovend geweld. En in deze kakofonie van natuurgeluiden ontmoet een mens de stilte in zichzelf waarin hij beseft dat hij niets voorstelt en tegelijkertijd alles is. De toegangspoort tot afstand en reflectie wordt geopend. Een luide stilte. Dat is wat het is. En daarom is ze hier. Om de stilte in zichzelf te kunnen horen…'

Uit: 'Work in progress', een roman

 
Overal staan ze op het moment. Deze wonderlijke planten die door veel mensen op Curacao tot onkruid worden bestempeld. De Katuna di seda -calotropis procera- oftwel Zijkatoen. De rups van de Monarchvlinder heeft een soort exclusief recht op deze plant. Hij is een van de weinigen die het blad verorbert. Het sap van de bladeren is een witte kleverige substantie waarvan mij als kind werd verteld dat het giftig was. Waarschijnlijk is dat een van de redenen waarom mensen deze plant weghalen zodra hij de kop opsteekt. Een andere reden zal wellicht de grote aantrekkingskracht zijn die de Zijkatoen heeft op rupsen. Dat gifverhaal is echter niet waar. Hoewel ik niet zo ver zou gaan als het oplikken ervan. De bloemen van de Katuna di seda hebben me altijd gefascineerd. Ik vind ze prachtig. Ze houden een belofte in. Zodra zij er zijn, komen de rupsen en als de rupsen komen dan komt na verloop van tijd ook mijn lieveling te voorschijn: De monarch.  

 
Zo. Daar is het dan. Een met de hand geredigeerd manuscript. Mijn manuscript. Beklad, bekliederd, bekrast… Correcties met rode pen. Suggesties, tips en aanwijzingen met potlood in een prachtig schoolhandschrift aangebracht. GEWELDIG !!! Uitgeverij In de Knipscheer heeft een redacteur aan mijn verhalenbundel gekoppeld die net zo werkt als ik dat doe. Gewoon op papier. Uitdraaien die hap en met de pen erdoor. Mijn boek is aldus 'onder handen geweest' en nu is het mijn beurt om met alle op- en aanmerkingen aan het werk te gaan. Ik was ontroerd toen ik al die rode pennestreken zag. Om die iemand die zich met zo veel zorgvuldigheid en nauwkeurigheid op mijn werk heeft gestort.  

Om de zoveel tijd 'doen' we een puberfeestje. Gewoon thuis maar dan wel apart en secluded. Op de buitenporch waar ik ze niet kan zien. 'Is het goed mam, dit weekend een get-2- gether met mijn vrienden.' Het is meer een get-10-gether maar het is altijd leuk. Ik hou van jonge mensen. Hun humor, hun manier van samenzijn, hun cultuur. Vaak blijven er een paar slapen. Zo ook dit weekend. Heel gezellig. Maar… na een get-1o-gether is er ook de troep en het opruimen. Een klus waar ze ook zelf verantwoordelijk voor zijn. 'Alles terug in de oorspronkelijke staat.' Dat was de opdracht.

Nou weet ik niet hoe dat met andere mensen gaat maar mijn ervaring is dat dat opruimen door deze leeftijdscategorie vaak heel snel en vooral met de Franse slag gebeurt. Aldus werd de orde herstelt, in de halve oorspronkelijke staat. Ik liep zuchtend door de tuin. Me ergerend aan de vele plastic bekers die daar nog ronddwarrelden (volgende keer koop ik opzichtige roze). Ik had er al een paar opgepakt en dacht vervolgens dat ik eigenlijk hartstikke mesjokke was. Doei, het was niet mijn feestje.

Ik liep naar binnen en riep de vier jongemannen die op mijn bank uitgevloerd lagen te gamen (je wordt moe van een feestje) tot de orde. Sloom kwam het aangesloft en zei dingen als 'Huh' en 'What the…'. Ik wees ze op de zeer nadrukkelijk nog aanwezige bewijslast van de avond ervoor. Suf volgden ze mijn wijzende vingers. 'Oh, ja.' Al sjokkend kwam het in beweging met stoffer, vuilniszak en ballerinadoekje. Ze liepen zuchtend langs me heen en een van hen zei : 'Yeah, yeah, blame it on the black guy.'

Pure humor, zonder enige bijbedoeling. En dat is waarom ik zo verschrikkelijk veel van deze luie -soon to be men- jongens hou.
 

 
Een kleine indicatie van het 'zomergevoel' in Nederland. Ik zie mogelijkheden voor ontwikkelingssamenwerking de andere kant op voor de verandering.

Nadat ik in mijn studententijd van mijn huisgenoten een pak inlegkruisjes kreeg met mijn naam erop (echt waar 'Elodie' was een merk) en ooit een 'Elodie, eau de toilet cadeau' kreeg, ben ik nooit meer een ander product tegen gekomen dat mijn naam droeg. Behalve dan een sporadisch ander mens. Meestal met Belgische of Franse roots. Van de week echter werd ik door een van mijn collega's opnieuw getrakteerd op iets dat mijn naam droeg.

 
Leuk dacht ik maar ik maakte me ook zorgen. Het inlegkruisje heeft het in de markt nog geen half jaar volgehouden. De eau de toilet was een eenmalige lichting. Hoe lang zou dit snoepje het volhouden? Mijn naam doet het namelijk niet zo goed in het marketingcircuit. Misschien komt dat omdat de producten die eraan gekoppeld worden veel te ver afstaan van de betekenis van mijn naam… Elodie betekent namelijk: een en al rijkdom vanuit het buitenland.   

Een vriendin kondigde het voordat ik naar Canada ging al aan. 'Sta ervoor open, meid. Ik heb zo'n gevoel dat Canada wat leuks voor je in petto heeft.' Ik gromde iets terug van: 'Daar heb ik helemaal geen zin in.' Ze doelde namelijk op een man. Ik ging naar Canada en er gebeurde niets behalve dat ik bij aankomst op tussenstation Miami als eerste een tekst van de Beatles op de muur zag staan. 'All you need is love'.

Een paar weken later, ik ben allang weer thuis, stuurt een andere vriendin me een mailtje met de aankondiging dat een vriend van haar naar Curacao zal komen en of ik tijd en of ruimte heb om 'iets' met hem te doen. Dat mailtje heb ik gelezen en er het mijne van gedacht. Tot de telefoon ging en een nogal diep bronsige stem doorliet. De vriend was aangekomen en wilde wel wat afspreken. A propos hij was Canadees.

Ik zal niet ontkennen dat het leuk is om weer 'uitgevraagd' te worden. Maar at this point heb ik geloof ik aan het gevoel dat me dat geeft genoeg. Bovendien kende ik deze man helemaal niet. Er volgde e-mailcontact om een afspraak te maken waarbij ik op alle mogelijke manieren heb geprobeerd om hem op te nemen in een van de activiteiten die ik met andere mensen erbij onderneem. Voorgesteld hem mee te nemen naar een baaidag, voorgesteld dat hij mee kon op een toer die mijn moeder zou verzorgen. 'Ik bel je nog.' En dat deed hij dus niet. Wel later toen al die activiteiten voorbij waren. 'Of ik niet met hem wilde eten.'

'Doen', zei m'n moeder. 'Leuk joh, ga nou gewoon,' zeiden mijn collega's. Ik belde hem op en stelde voor wat te gaan drinken in de stad. Dat leek me 'veiliger'. Dat voorstel werd afgekeurd. 'Je moet zien waar ik zit. Het is geweldig.' Nogal stellig en dominant, vond ik. Moet ik dat nu echt doen, dacht ik. 'Facebook' riep een vriendin. Dat was een plan en dus zocht ik hem op.

 
Zoiets was het. Een portfolio vol met foto's van zichzelf. Stoere motorkiekjes, tattoes en lang haar. Zijn man-zijn spatte van het scherm af. Jezus, dacht ik. Gaat mijn eerste afspraakje na weet ik hoeveel jaar er echt eentje zijn met een ruw oer exemplaar? Ik dacht aan de aankondiging van mijn vriendin, de credentials van mijn andere vriendin die hem op mijn dak had gestuurd, de imagebuilding die ik zojuist had onderzocht (wat zit er onder iemand die zo stoer wil overkomen) en besloot het aanbod aan te nemen.

Mijn hoofd heb ik verder uitgezet en ik ben meegegaan met deze flow in mijn dag. Gelachen heb ik om mezelf die ineens aan het nadenken ging over 'wat doe je aan' en over het geplaag van mijn collega's. Mijn kinderen vonden het uiteraard allemaal helemaal niks. Ik kreeg een verkapt compliment van mijn oudste zoon: 'Mam, hij heeft je gefacebooked en je gezien. Daarom wil hij met je afspreken.' Dat ik inmiddels zelf ook zo 'savy' ben heb ik maar achterwege gelaten. En ik ben gegaan…    

Het was leuk. Het 'dinner' dat hij beloofd had was hij vergeten. Schutterend maakte hij de fles wijn open die hij wel in huis had en sprak over zijn scheiding (echt waar!). De stoere buitenkant bleek heel dun. Een jongetje van middelbare leeftijd. Dat is wat ik heb ontmoet.

Toen ik naar huis reed realiseerde ik me dat het niet eens ging om deze man. Deze ontmoeting was voor mij in scene gezet om allerlei dingen te voelen die een bakvis ook voelt als ze naar haar eerste afspraakje gaat. Dat was hetgene dat 'Canada' voor mij in petto had.

Dit logo kwam op de krant binnen met daaraan gehecht een persbericht. Het gaat om een groep jongeren die zich heel bewust onthouden van seks totdat zij getrouwd zijn. Nou kan het aan mij liggen maar het eerste dat dit logo bij mij opriep is de gedachte aan seks. En niet in de laatste plaats omdat ATM bij ons ook voor Automated Teller Machine staat.

 
… op deze foto van Bea Moedt. De manier waarop dit beestje kijkt… Hij zat gewoon op straat na een heftige regenbui en was klaar met z'n bad. Nog even een beetje nat, nog even een beetje fris, nog even in het moment om daarna weg te vliegen en te doen wat het ook is dat kleine vogeltjes doen. Ik heb hem van Bea gekregen. Omdat ik er zo verliefd op was. En nu hangt hij bij mij aan de muur en kan ik de hele dag verliefd doen. Danki B.

De afgelopen weken regent het in mijn huis. Regenen? Nee het zeikt. Het stroomt, het klettert, het stortbuit. Nee, ik heb geen lekkage. Ik heb last van een ander ongemak. De laatste weken vult mijn huis zich met smerig taalgebruik. Zucht, ja jongetjes… Meiden kunnen er ook wat van, dat weet ik. Het lijkt er alleen een beetje op dat je ontwikkelen tot man ook inhoudt dat het taalgebruik stoeriger -en soms zelfs ronduit ranzig- moet. Toen ze nog vier waren deden ze dat ook. Uit nieuwsgierigheid en meer nog om het effect dat het had op de grote mensen. Zo van: als ik dit zeg dan doet mama zo. En als ik dat nog een keer doe? Wat gebeurt er dan… Toen ze vier waren gaf ik ze de ruimte met een 'vieze woorden kwartiertje' vlak voor het slapen gaan. Dat gaf lucht en mij inzage in het zich ontwikkelende vocabulaire van mijn kinderen. (Het is verbazingwekkend wat ze op die leeftijd al verzameld hebben aan dat soort materiaal)

Nu zijn ze elf en veertien. De woorden zijn vinniger, vrouwonvriendelijker, smeriger. Daarbij kennen ze de betekenis ervan en gaat het niet meer om het effect maar om een ergerlijke integratie ervan in hun taalgebruik. En ik word daar echt niet goed van. 'Oorvuiling', roep ik dan. Maar echt helpen doet dat niet. 'Niet in mijn huis.' Ook dat heeft tot nu toe weinig of geen effect gehad. Ik heb ze voor hen geteld, opgeschreven en hen met feiten, cijfers en grafieken geconfronteerd. Het heeft allemaal niks maar dan ook niks uitgehaald. En toen… toen bedacht ik me iets anders. Groter worden betekent ook verantwoordelijkheid nemen en ik sloeg aan het knutselen. Onderwijl werd ik besmeurd en bespat. 'Wat the f*** ben je aan het doen, mam' en 'Dit nummer is fu**ing awesome'.

  
De stilte die viel toen ik dit potje op tafel zette was oorlouterend. Het is namelijk zo dat ik het zakgeld beheer!